“Mangyari Lamang” ni Rico Abelardo
Mangyari lamang ay tumayo ang mga nagmamahal
Nang makita ng lahat ang mukha ng pag-ibig
Ipamalas ang tamis ng malalim na pagkakaunawaan
Sa mga malabo ang paningin.Mangyari lamang na tumayo rin ang mga nagmahal at nasawi
Nang makita ng lahat ang mga sugat ng isang bayani
Ipadama ang pait ng kabiguan
Habang ipinagbubunyi ang walang katulad na kagitingan ng isang nagtaya.Mangyari lamang ay tumayo ang mga nangangambang magmahal
Nang makita ng lahat ang kilos ng isang bata
Ipamalas ang katapatan ng damdamin na pilit ikinukubli
Ng pusong lumaki sa mga engkanto’t diwata.Mangyari lamang na tumayo ang nagmahal, minahal at iniwan, ngunit handa pa ring magmahal
Nang makita ng lahat ang yaman ng karanasan
Ipamalas ang katotohanang nasaksihan
Nang maging makahulugan ang mga paghahagulhol sa dilim.At sa mga nanatiling nakaupo
Mangyari lamang ay dahan-dahang tumalilis palabas sa nakangangang pinto
Umuwi na kayo!
At sumbatan ang mga magulang na nagpalaki ng isang halimaw.At sa lahat ng mga nakaiwang nakatayo
Mangyari lamang na hagkan ang isa’t isa, at yakapin ang mga sugatan
Mabuhay tayong lahat na nagsisikap makabalik sa ating pinagmulan
Manatiling masaya, at higit sa lahat, magpatuloy sa pagmamahal.——————————————————————————————-
A beautiful Tagalog poem read to us today by our Theology professor, Bobby Guev. May we never forget what truly matters in life.
